در ایران تحقیقات قابل توجهی از وضعیت بیکاری پنهان افراد شاغل در بخش های مختلف اقتصادی از جمله دولتی و خصوصی وجود ندارد و یا اینکه دست کم نتایج آن ارائه نشده است، اما اغالب کارشناسان حوزه بازار کار معتقدند به دلیل پایین بودن میزان بهره وری در بخش دولتی، طبیعتا بیکاری پنهان در این بخش ها نیز به مراتب بالاتر از سایر حوزه ها است. با این وجود در یک دهه اخیر بروز پدیده بیکاری پنهان در بخش خصوصی نیز مشاهده می شود.
 
یکی از دلایلی که از آن به عنوان بروز بیکاری پنهان در بنگاه ها یاد می شود مربوط به افت بهره وری نیروی کار به دلایلی مانند پایین بودن سطح دستمزدها، بی توجهی کارفرمایان به نیروهای خلاق و باانگیزه، نبود مکانیسم شناسایی نیروهای کارآمد و تشویق آنها برای ایجاد انگیزه در دیگران و یا عدم استفاده از تکنولوژی مناسب در تولید است.
 
همواره این سوال برای کارفرمایان مطرح است که نیروها چند ساعت واقعی در روز کار می کنند؟ مقایسه میزان بهره وری نیروی کار در ایران با کشورهایی مانند ژاپن و کره جنوبی که در این بخش پیشرفت های چشمگیری در یکی دو دهه اخیر داشته اند به خوبی نشان دهنده وجود این دغدغه برای کارفرمایان است.
 
اما این سوال نیز مطرح است که امروز چند درصد نیروی کار کشور دچار بیکاری پنهان هستند؟ این مسئله تا چه اندازه باعث لطمه به خدمات رسانی و افزایش تولیدات کیفی در کشور شده است؟ کارشناسان معتقدند به دلیل پایین بودن میزان دستمزدها، بخش قابل توجهی از نیروی کار مجبور به انجام دو و یا چند شغل در روز هستند که این مسئله به بروز بیکاری پنهان در آنها دامن می زند.